Νάξος
Το μεγαλύτερο νησί των Κυκλάδων διαθέτει μοναδική πολυμορφία, καθώς συνδυάζει πανέμορφες παραλίες με αμμόλοφους και πεντακάθαρα νερά, ορεινή ομορφιά στην ενδοχώρα και υδροβιότοπους. Η εξερεύνησή του υπόσχεται αξέχαστες διακοπές σε μια φύση στεριανή και θαλασσινή ταυτόχρονα.
Η νοτιοδυτική πλευρά της Νάξου αποτελεί σχεδόν ολόκληρη μία ατέλειωτη αμμώδη παραλία, ενώ το βόρειο τμήμα της είναι καταπράσινο και ορεινό.
Στην ενδοχώρα βρίσκουμε αγροκτήματα, αμπελώνες, ελαιώνες, πανέμορφα χωριά, γραφικά εκκλησάκια και ξωκλήσια, αρχαιολογικούς τόπους και μνημεία.
Η Χώρα, όπου και το λιμάνι, είναι μια τυπική Κυκλαδίτικη καστρόπολη με λαβυρινθώδη καλντερίμια, γαντζωμένη στο Βενετσιάνικο Κάστρο, πάνω στον λόφο. Από αρχαιολογικής πλευράς όλο το νησί έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Αποτέλεσε το κέντρο του κυκλαδίτικου πολιτισμού στην αρχαϊκή εποχή, αλλά είναι γεμάτη με μνημεία, ναούς και μουσεία από διαφορετικές χρονολογικές περιόδους.
Σήμα κατατεθέν είναι η περίφημη Πορτάρα (μεγάλη Πόρτα), απομεινάρι ενός αρχαϊκού λατρευτικού οικοδομήματος, δεσπόζει στην κορφή της νησίδας του Βάκχου, στο ΒΔ άκρο του λιμανιού και είναι η πρώτη εικόνα του νησιού για τον από θαλάσσης επισκέπτη.
Ωστόσο η Πορτάρα δεν είναι ο μοναδικός σύνδεσμος της Νάξου με το έντονο και σημαντικό παρελθόν της.
Με έντονη και ακμάζουσα προκλασσική ιστορία, την οποία εκφράζει ο μύθος της «αιώνια απαρνημένης γυναίκας», της Αριάδνης, η Νάξος δημιούργησε αλλά και δέχτηκε επιρροές από πολλούς λαούς που κατοίκησαν σε αυτήν από τα προϊστορικά χρόνια.
Η λατρεία του Διονύσου αποδίδεται στους Θράκες που κάποτε την αποίκησαν. Η Απολλώνια Δήλος είναι κατά βάση θεολογικό έργο των Ναξίων. Μια πιο σύγχρονη παράδοση θέλει τους κατοίκους της Απείραθου να έλκουν την καταγωγή τους από την Κρήτη. Κατά την Ενετοκρατία αποτέλεσε κέντρο της διοίκησης των Κυκλάδων, υπό την ηγεμονία των Σανούδων.
